PREZES URZĘDU OCHRONY DANYCH OSOBOWYCH Warszawa, dnia 15 listopada 2018 r.

Decyzja

ZSOŚS.440.40.2018

Na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) oraz art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 z późn. zm.) w związku z art. 160 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1000 z późn. zm.) po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi Pana D. J., zam. w S., na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Komendanta Głównego Policji, polegające na przetwarzaniu danych osobowych Skarżącego w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (KSIP) w sytuacji, gdy nastąpiło zatarcie skazania za przestępstwo,

odmawiam uwzględnienia wniosku

Uzasadnienie

W dniu […] stycznia 2018 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (obecnie: Urząd Ochrony Danych Osobowych) wpłynęła skarga Pana D. J. (dalej zwanego „Skarżącym”) na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Komendanta Głównego Policji w Warszawie (zwanego dalej „Komendantem”), polegające na przetwarzaniu danych osobowych Skarżącego w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (KSIP) w sytuacji, gdy nastąpiło zatarcie skazania za popełnione przestępstwo. Skarżący w skardze zawarł także wniosek o nakazanie Komendantowi usunięcie jego danych osobowych z KSIP w zakresie informacji uzyskanych w ramach prowadzonego postępowania karnego. Jako podstawę swojego wniosku wskazał art. 32 ust. 1 pkt 6 i 7 w zw. z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych w zw. z § 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz. U. z 2016 r. poz. 1091).

Uzasadniając żądanie Skarżący podniósł, iż w jego ocenie brak jest podstaw, dla których organy Policji nadal przechowują i przetwarzają jego dane osobowe w systemie KSIP, w sytuacji, gdy nastąpiło zatarcie skazania z mocy prawa z dniem […] lipca 2017 r. w związku z wykonaniem orzeczonej w dniu […] lipca 2016 r. kary grzywny i wykreślenie jego danych z Krajowego Rejestru Karnego (zwanego dalej „KRK”). Skarżący wskazał również, iż z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe. Za niebyłe uważa się przy tym nie tylko skazanie, lecz także samo popełnienie przestępstwa, co wprowadza fikcję prawną, że do popełnienia przestępstwa w ogóle nie doszło. Natomiast dalsze przetwarzanie danych osobowych Skarżącego przez organy Policji wypacza według niego celowość instytucji zatarcia skazania i uniemożliwia sprawcy powrót do pełnoprawnego funkcjonowania w społeczeństwie. Ponadto Skarżący podniósł, iż sprawca, którego skazanie uległo zatarciu, może skutecznie domagać się usunięcia notatek i zapisków dotyczących faktu skazania z różnego rodzaju rejestrów prowadzonych przez organy publiczne. Skarżący wskazał, iż przyznał się do popełnienia czynu podżegania innej osoby do wystawienia faktury VAT na kwotę [...] zł, wskutek czego Sąd wymierzył mu uzgodnioną karę grzywny w trybie art. 335 k.p.k. Taki wymiar kary świadczy o tym, iż stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego występku nie był znaczny. Co więcej był to jego pierwszy konflikt z prawem i do chwili wniesienia skargi nie został on skazany w innej sprawie, ani też nie toczą się przeciwko niemu żadne postępowania karne, stąd zdaniem Skarżącego ryzyko wystąpienia recydywy przestępczej jest znikome. W związku z tym brak jest przesłanek przemawiających za przydatnością tego rodzaju informacji dla ustawowych działań Policji, w szczególności działań o charakterze wykrywczym oraz zmierzających do zapobiegnięcia popełnienia przestępstwa w przyszłości. Mając powyższe na uwadze Skarżący w treści skargi żąda podjęcia przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych działań mających na celu ochronę jego danych osobowych poprzez usunięcie informacji o popełnieniu przez niego czynu zabronionego ze zbioru KSIP.

W toku postępowania zainicjowanego skargą, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych uzyskał wyjaśnienia odnośnie okoliczności sprawy, zapoznał się z materiałem dowodowym i dokonał następujących ustaleń.

Pismami z […] marca 2018 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych poinformował Skarżącego oraz Komendanta o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz zwrócił się do Komendanta o ustosunkowanie się do treści skargi oraz złożenie pisemnych wyjaśnień. W dniu […] marca 2018 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęło pismo Komendanta ([…]), w którym wyjaśnił, iż Skarżący wnioskiem z […] lipca 2017 r. (kopia wniosku z aktach sprawy) skierowanym do Komendy Wojewódzkiej Policji w K., a następnie przekazanym do Biura Wywiadu i Informacji Kryminalnych Komendy Głównej Policji, zwrócił się o usunięcie z KSIP jego danych osobowych wprowadzonych w ramach postępowania w sprawie o sygnaturze akt […] Sądu Rejonowego w C. Jako podstawę swojego żądania wskazał, iż zgodnie z art. 107 § 4a k.k. doszło do zatarcia skazania, a także zwrócił uwagę na sposoby oceny danych pod kątem ich przydatności, wyszczególnione w § 29 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję, a także naruszenie jego praw zagwarantowanych w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483) oraz art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Pismem z [...] lipca 2017 r. - [...] (kopia pisma w aktach sprawy) Naczelnik Wydziału Obsługi Informacyjnej Biura Wywiadu i Informacji Kryminalnych KGP, działając z upoważnienia Komendanta Głównego Policji, udzielił odpowiedzi Skarżącemu, wskazując, iż Policja przetwarza dane osobowe zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 z późn. zm.), zwaną dalej „ustawą o Policji”. W uzasadnieniu stanowiska wskazano Skarżącemu podstawy prawne przetwarzania danych osobowy przez Policję, w szczególności art. 20 ust. 2a, ust. 2ac, ust. 2b, ust. 17 ustawy o Policji, ich zakres oraz cel przetwarzania, zwracając uwagę na szczególność tych norm (lex specialis) wobec przepisów ogólnych, jakimi są przepisy ustawy o ochronie danych osobowych oraz art. 51 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który w zakresie zasad i trybu gromadzenia oraz udostępniania informacji o osobie odsyła do regulacji szczególnych. Ponadto w przedmiotowym piśmie wyraźnie wskazano, iż aktem prawnym określającym zasady i tryb gromadzenia oraz udostępniania informacji, w tym danych osobowych jest ustawa o Policji, w szczególności art. 20 ust. 2a. Skarżący został także poinformowany o odmiennym trybie i zasadach przetwarzania informacji w KSIP oraz KRK i o tym, iż poza wyjątkami określonymi w ustawach zbiór KSIP jest niedostępny dla pracodawców. Nie dotyczy to jednak zawodów i funkcji wymagający na podstawie przepisów ustaw nieposzlakowanej opinii, gdyż w takim przypadku ocenie podlega zarówno karalność osoby, lecz także inne zachowania osoby nie stanowiące przestępstw w rozumieniu prawa, ale stwarzające wątpliwości w kontekście sprawowania szczególnej roli społecznej przypisanej danej grupie zawodowej bądź stanowisku. W piśmie powołano się także na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję, w tym w szczególności na przesłanki oceny przydatności danych określone w § 29 ust. 1 niniejszego rozporządzenia. Skarżącemu wyjaśniono również, iż fakt przetwarzania jego danych osobowych w KSIP nie stygmatyzuje jego osoby w świetle prawa, gdyż w przypadku zatarcia skazania pozostaje on osobą niekaraną. W ww. piśmie zwrócono także uwagę na to, iż Policja przetwarza dane osobowe jedynie w podanym zakresie i zgodnie z przytoczonymi przepisami.

Następnie pismem z […] sierpnia 2017 r. skierowanym do Biura Wywiadu i Informacji Kryminalnych Komendy Głównej Policji, Skarżący odwołał się od decyzji z […] lipca 2017 r. ([…]) w przedmiocie odmowy usunięcia jego danych osobowych z KSIP (kopia pisma w aktach sprawy). Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 17 ustawy o Policji polegającej na błędnej wykładni ww. przepisu i w konsekwencji przyjęciu jego skróconej wykładni prowadzącej do błędnego wniosku, że organ ten ma 10 lat od uzyskania informacji o osobie na ich weryfikację, w sytuacji, gdy zobowiązany jest dokonywać takiej weryfikacji niezwłocznie po zakończeniu sprawy, w ramach której zostały pobrane, a dodatkowo nie rzadziej niż co 10 lat. W związku z tym uchybienie w tym zakresie miało wpływ na wydanie wadliwej decyzji odmownej. W odpowiedzi na „odwołanie” Skarżącego Zastępca Naczelnika Wydziału Obsługi Informacyjnej Biura Wywiadu i Informacji Kryminalnych KGP, działający z upoważnienia administratora KSIP Komendanta Głównego Policji, pismem z […] września 2017 r. – […] (kopia pisma w aktach sprawy) podtrzymał argumentację zawartą w piśmie z […] lipca 2017 r. Uzasadniając swoje stanowisko Komendant wskazał, iż na podstawie przesłanek wynikających z art. 20 ust. 17 i 17b ustawy o Policji oraz sposobów oceny danych pod kątem ich przydatności w prowadzonych postępowaniach wskazanych w § 29 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 21 lipca 2016 r. w zakresie przetwarzania informacji przez Policję, w wyniku ponownie przeprowadzonej weryfikacji informacji przetwarzanych w KSIP stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie, w zakresie przetwarzanych danych, w czasie od złożenia poprzedniego wniosku przez Skarżącego. Jednocześnie Skarżący został poinformowany o prawie złożenia skargi do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zgodnie z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych poinformował pismami z […] kwietnia 2018 r. Skarżącego oraz Komendanta Głównego Policji o przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w wyniku którego został zgromadzony materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji administracyjnej oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań zgodnie z treścią art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia otrzymania ww. pism.

W tym miejscu należy wskazać, iż z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. 0 ochronie danych osobowych, tj. 25 maja 2018 r. Biuro Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych stało się Urzędem Ochrony Danych Osobowych. Zgodnie z art. 160 tej ustawy postępowania prowadzone przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, wszczęte i niezakończone przed dniem 25 maja 2018 r. prowadzone są przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. Wszelkie czynności podejmowane przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych przed dniem 25 maja 2018 r. pozostają skuteczne.

W takim stanie faktycznym i prawnym Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych zważył, co następuje:

Powołana wyżej ustawa o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 r. stwarza prawne podstawy stosowania ochrony państwowej w sytuacjach nielegalnego przetwarzania danych osobowych obywateli przez zarówno podmioty prawa publicznego, jak i podmioty prawa prywatnego. W celu jej realizacji organ ochrony danych osobowych został wyposażony w kompetencje władcze, umożliwiające sankcjonowanie stwierdzanych nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych. Oznacza to, iż organ ochrony danych osobowych, oceniając stan sprawy i dokonując subsumpcji, stwierdza, czy kwestionowane przetwarzanie danych osobowych znajduje oparcie choćby w jednej z przesłanek legalizujących przetwarzanie danych osobowych, wskazanej w art. 23 ust. 1 ww. ustawy o ochronie danych osobowych i w zależności od występujących w sprawie ustaleń - albo wydaje nakaz lub zakaz, albo odmawia uwzględnienia wniosku, ewentualnie umarza postępowanie. Wydanie nakazu usunięcia uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych następuje wówczas, gdy organ ochrony danych osobowych stwierdza naruszenie norm prawnych w zakresie przetwarzania danych osobowych.

Zgodnie z treścią art. 1 przywołanej ustawy, każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, a przetwarzanie tych danych, w znaczeniu, o którym mowa w art. 7 pkt 2 tej ustawy, dopuszczalne jest tylko ze względu na określone dobra, tj. dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą lub dobro osoby trzeciej i tylko w zakresie oraz trybie określonym ustawą. Mając zatem na uwadze powyższe, stosując przepisy tej ustawy, należy za każdym razem wyważać dobra, które legły u jej podstaw.

W toku postępowania Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych ustalił, iż w Sądzie Rejonowym w C. pod sygnaturą akt […] prowadzone było postępowanie karne w sprawie o czyn z art. 271 § 3 k.k. przeciwko Skarżącemu zakończone wyrokiem skazującym. W dacie wniesienia skargi do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych nastąpiło już zatarcie skazania. Skarżący w treści skargi podniósł, iż pomimo dwukrotnego skierowania do Komendanta Głównego Policji wniosku o usunięcie jego danych osobowych z KSIP, wniosek nie został uwzględniony przez co jego dane nadal są przetwarzane we wskazanym zbiorze, a zatem Skarżący nie może w pełni realizować swojego prawa wynikającego z zatarcia skazania.

Odnosząc się do instytucji zatarcia skazania zauważyć należy, iż ma ona na celu umożliwienie pełnej społecznej rehabilitacji skazanego, co wiąże się z uznaniem skazania za niebyłe i usunięciem wpisu o skazaniu z KRK. Osoba skazana od momentu zatarcia skazania ma prawo twierdzić, że nie była karana, a żadna instytucja nie może ograniczyć jej praw z powołaniem się na karalność. Jak słusznie wskazał podinsp. S. D. w piśmie z […] marca 2018 r., to uprawnienie nie doznaje uszczerbku z powodu dalszego przetwarzania w KSIP danych o osobie popełniającej przestępstwo, albowiem informacje, jakimi dysponuje Krajowy System Informacyjny Policji, nie stanowią źródła wiedzy powszechnie dostępnej, gdyż służą wyłącznie realizacji zadań Policji, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji. O ile bowiem dostęp do informacji o karalności osoby z KRK ma charakter powszechny, to informacje pozyskane i wytworzone przez organy Policji w KSIP są zamkniętym, ogólnie niedostępnym zbiorem informacji i danych, służącym jedynie organom Policji dla realizowania ich ustawowych zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W przedmiotowej sprawie na uwadze należy również mieć treść art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, który stanowi, iż przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Podstawę prawną do przetwarzania danych osobowych osób, wobec których były prowadzone postępowania przez organy Policji, stanowi art. 20 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać. Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe - o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego - także bez ich wiedzy i zgody (ust. 2a). W świetle art. 20 ust. 2b ustawy o Policji gromadzone informacje, mogą obejmować: dane osobowe, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 r., z tym, że dane dotyczące kodu genetycznego obejmują wyłącznie informacje o niekodującej część DNA, mogą obejmować odciski linii papilarnych, zdjęcia, szkice i opisy wizerunku, cechy i znaki szczególne, pseudonimy, a także informacje o: miejscu zamieszkania lub pobytu, wykształceniu, zawodzie, miejscu i stanowisku pracy oraz sytuacji materialnej i stanie majątku, dokumentach i przedmiotach, którymi się posługują, sposobie działania sprawcy, jego środowisku i kontaktach, sposobie zachowania się sprawców wobec osób pokrzywdzonych. Wspomnianych informacji nie pobiera się w przypadku, gdy nie mają one przydatności wykrywczej, dowodowej lub identyfikacyjnej w prowadzonym postępowaniu. Okres przechowywania danych określono w art. 20 ust. 17 ustawy o Policji, zgodnie z którym dane osobowe zebrane w celu wykrycia przestępstwa przechowuje się przez okres niezbędny do realizacji ustawowych zadań Policji. Organy Policji dokonują weryfikacji tych danych po zakończeniu sprawy, w ramach której dane te zostały wprowadzone do zbioru, a ponadto nie rzadziej niż co 10 lat od dnia uzyskania lub pobrania informacji, usuwając zbędne dane. Zgodnie z art. 20 ust. 17b dane osobowe o których mowa w ust. 17, usuwa się jeżeli organ Policji powziął wiarygodną informację, iż: czynu stanowiącego podstawę wprowadzenia informacji do zbioru nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia; zdarzenie lub okoliczność, w związku z którymi wprowadzono informacje do zbioru nie ma znamion czynu zabronionego; osoba, której dane dotyczą, została uniewinniona prawomocny wyrokiem sądu. Natomiast dane osobowe szczególnie wrażliwe np. ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, przekonania religijne oraz dane o stanie zdrowia, nałogach lub życiu seksualnym osób podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, które nie zostały skazane za te przestępstwa, podlegają komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu niezwłocznie po uprawomocnieniu się stosownego orzeczenia (ust. 18).

Wśród powyżej wskazanych przesłanek usunięcia danych nie występuje zatarcie skazania, która uzasadniałaby usunięcie danych Skarżącego z KSIP. Oznacza to, iż samo zatarcie skazania nie jest przesłanką samoistną i bezwzględną do usunięcia informacji kryminalnych z baz danych KSIP. Ponadto należy zwrócić uwagę na kwestię okresu przechowywania danych; niedopuszczalne jest bezterminowe przechowywanie danych osobowych. Treść art. 20 ust. 17 wskazuje, iż organy Policji są bowiem obowiązane do systematycznego przeglądania i usuwania zbędnych danych z systemu, zatem nie może dochodzić do sytuacji bezterminowego przetwarzania danych osobowych w KSIP przez ten podmiot. Na marginesie należy wskazać, że wspomniany w art. 20 ust. 17 ustawy o Policji dziesięcioletni termin uzyskania lub pobrania informacji w rozpatrywanej sprawie jeszcze nie upłynął. Stanowi to zatem kolejny argument przemawiający za legalnym przetwarzaniem danych osobowych Skarżącego przez organy Policji w bazie danych. Ponadto, jak wynika z treści pisma z […] marca 2018 r. podinsp. S. D., działającego z upoważnienia Komendanta Głównego Policji, organy Policji dokonały stosownej weryfikacji danych Skarżącego zgromadzonych w KSIP po zakończeniu sprawy, tj. w 2016 r., a dodatkowo każdorazowo w związku ze złożonymi przez Skarżącego wnioskami o usunięcie jego danych osobowych ze zbioru KSIP, a także ze skargą złożoną do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, przy czym w przypadku wniosku o usunięcie danych osobowych z KSIP weryfikacji dokonano w szczególności pod kątem przesłanek z art. 51 ust. 4 Konstytucji RP oraz przesłanek z art. 20 ust. 17b i 18 ustawy o Policji.

W rozpatrywanej sprawie należy mieć także na względzie regulacje, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 sierpnia 2018 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz. U. poz. 1636), w szczególności § 4 oraz § 10, które zastąpiło rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję, obowiązujące w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych.

Ponadto w rozdziale 5 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2018 r. wskazano kryteria weryfikacji przechowywania w systemie danych osobowych pod kątem ich dalszej przydatności, którymi są m.in. rodzaj i charakter popełnionego przestępstwa, rodzaj i charakter naruszonego dobra chronionego prawem, formy sprawstwa, postać zamiaru, czas, który upłynął od momentu wprowadzenia danych do zbioru, aktualność przesłanek legalności oraz niezbędności dalszego przetwarzania danych do wykonania zadań ustawowych, wystąpienie okoliczności określonych wart. 20 ust. 17b i 18 ustawy o Policji, a w przypadku danych daktyloskopijnych wystąpienie okoliczności określonych w art. 211 ust. 2 i art. 2lm tej ustawy.

Powyższa argumentacja znajduje uzasadnienie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2017 r. (I OSK 2426/15) oraz w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2005 r. o sygn. akt K 32/04 (publ. OTK-A 2005/11/132), w którym stwierdzono, że przepis art. 20 ust. 17 ustawy o Policji nie przewiduje usuwania ze zbiorów danych zebranych o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, które zostały prawomocnie uniewinnione bądź wobec których postępowanie kamę zostało prawomocnie bezwarunkowo umorzone, niezwłocznie po uprawomocnieniu się stosownego orzeczenia. Prawomocne uniewinnienie konkretnej osoby lub bezwarunkowe umorzenie postępowania karnego wobec konkretnej osoby nie przesądza o tym, czy zgromadzone dane mogą zawierać informacje przydatne dla realizacji ustawowych zadań Policji wobec innych osób.

Ponadto Trybunał Konstytucyjny wskazuje, iż przyczyną dla której prawa jednostki mogą być ograniczane, jest ochrona dobra wspólnego, a w szczególności - wzgląd na potrzeby bezpieczeństwa i obronności kraju. Ochrona bezpieczeństwa państwa jest zatem szczególną wartością, w zderzeniu z którą prawa jednostki, nawet prawa podstawowe, mogą być - w niezbędnym zakresie - ograniczane. Dopuszczalność ograniczeń podyktowanych takimi względami jest zaś powszechnie przyjęta w państwach demokratycznych (wyrok TK z 16 lutego 1999 r. w sprawie SK 11/98, OTK z 1999 r., cz. I, poz. 5).

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż sposób postępowania Policji w omawianym zakresie nie budzi wątpliwości. Dane osobowe Skarżącego zostały bowiem, zgodnie z przepisami, poddane ocenie co do ich przydatności.

W tym stanie faktycznym i prawnym Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych rozstrzygnął, jak w sentencji.

Na podstawie art. 127 § 3 Kpa od decyzji przysługuje stronie prawo do wniesienia wniosku 0 ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia stronie. Strona ma prawo do zrzeczenia się prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zrzeczenie się prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powoduje, że decyzja staje się ostateczna i prawomocna. Jeżeli strona nie chce skorzystać z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ma prawo do wniesienia skargi na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia jej stronie. Skargę wnosi się za pośrednictwem Prezesa Urzędu (adres: ul. Stawki 2, 00-193 Warszawa). Wpis od skargi wynosi 200 złotych. Strona ma prawo ubiegania się o prawo pomocy, w tym zwolnienie od kosztów sądowych.

Podmiot udostępniający: Zespół ds. Sektora Organów Ścigania i Sądów
Wytworzył informację:
user dr Edyta Bielak–Jomaa
date 2018-11-15
Wprowadził informację:
user Mirosława Mocarska
date 2019-03-29 13:57:58
Ostatnio modyfikował:
user Iwona Jeleń
date 2019-04-29 15:29:02